Bezdech kontrolowany

Bezdech kontrolowany wywołany działaniem narkotyku. Metoda wprowadzona przez Francisa Foldesa107. Polega na dożylnym podawaniu narkotycznego środka przeciwbólowego (petydyna, fentanył, fenoperydyna) w dawkach wzrastających, tak aby przy stosowaniu sztucznej hiperwentylacji spowodować bezdech. Przydatna na oddziałach intensywnej terapii do uzyskania bezdechu przez IPPV.

Barbiturany opisał w r. 1882 Conrad Guthzeit. Do lecznictwa wprowadził je Emil Fischer (1852-1919) z Berlina. Był on także jednym z pierwszych, który popełnił samobójstwo przy użyciu barbituranów. Stosowane przez J. F. von Meringa z Halle (1849- -1908), pierwszego zdobywcę Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny (1900), w postaci barbitalu (kwasu dwuetylbarbiturowego) w r. 1903108, następnie Veronalu (od nazwy włoskiego miasta), a w r. 1912 w postaci feno- i allobarbitalu. Barbiturany z łatwością przenikają do tkanki tłuszczowej. Łączą się z białkami osocza w różnych sto-sunkach od 75% dla tiopentalu do 5% dla barbitalu. Duży wpływ na dystrybucję barbituranów między osoczem i tkankami ma pH krwi. W obecności hipokapni potrzebna jest mniejsza ilość tiopentalu.

Barbiturany dzieli się na trzy grupy: 1. Bardzo krótko działające, np. tiopental, heksobarbital, metoheksital, tialbarbital, tiamylal, metabolizowane głównie w wątrobie.

-2. O średnio długim czasie działania, np. amytal sodowy, pentobarbital, chinalbarbi- tal, butobarbital, częściowo metabolizowane w wątrobie, częściowo wydalane w postaci nie zmienionej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>